O BENİM DÜNYAM

bir dünya modelim artık var. ışığı yanmıyoken fiziki, yanınca siyasi. mesuduz!

işten geldikten sonra, önce yemek, sonra uyku. çok sevdiğim akşamüstü uykularından nefret ediyorum. aslında çok sevdiğim uyumaktan nefret ediyorum. çünkü uzun uyuyorum. eskiden iki saatte bitirdiğim gün içi uykularım önce iki buçuk saate, şu bir iki sene içinde de üç saate kadar çıktı. bununla baş etmenin mide ağrıtmayan bi yolu olmalı. mutlu edici ve zinde hissettirici b vitamini desteği midemden başlayıp makatta son bulan her ne sistemleriyse onlar, onları mahvetmişti. yaklaşık seksen b vitamini tabletim olmasına rağmen -üstelik bi kutu da multivitamin tableti- içemiyorum. bir güne ait bütün uykuları üç dört saatte aradan çıkarmak gerek. çünkü gün gidiyo. on saat uyunmamalı.

tam televizyonun bütün dizilerinin ağlak olduğunu, artık yoldan çıkıldığını ve -mümkün diil- toparlanılamıycağını düşünürken ‘hatırla sevgili’! bi’kaç aydır yayımlanan bi şey aslında hatırla sevgili; fakat ilk kez bu akşam baştan sona izledim. ve herhalde son iki senedir ilk kez bi televizyon dizisini baştan sona izlemeyi başarabildim. 27 mayıs darbesi oldu bu bölümde. düne kadarki zalimin mazluma dönüşmesi… iç yaralıycı.

evde, ‘ne zaman dönsek; bu cuma mı, sonraki cuma mı?’ konuşmaları…

fh gece çalışmasında.

bu hafta sonu yazılıcak bi yığın şeyim var. şey diyorum onlara, evet.