İADE

unutuyodum yazmayı! yataktan döndüm.

ve böyle verimsiz bi akşam görmedim. gerçi bu, lafın gelişi. görmüşümdür de, bu da onlardan biriydi işte. bin tane şeyle ilgilenmeye çalışınca böyle oluyo. bi yandan televizyon izlemeye çalışmak, bi yandan kitap okumaya, bi yandan internetti araştırmaya. aptal gibi oldum. öncelikli olarak tv’den vazgeçmeliyim yine. ya da oturup adam gibi izlemeliyim, izliyceksem. elde kitap, önde bilgisayar; olmuyo öyle.

bugün vergi iadesi zarfı doldurdum. ilk kez. pek çok kez yan çizmeye kalktım ama babam ay bazında bi sınıflandırmaya tabi tuttuğundan fişleri, onun emeğine acıdım. ya da vicdan azabımla uğraşmak istemedim. ve ayrıca, ne zamansa artık ordan bi para gelicek olması da güzel. fakat şunu demek istiyorum ki, o iş bi işkenceymiş. yirmi yıl mı sürdü ne? bi de eskiden her ay yapılırmış. olaya başka bi açıdan (ne demekse bu da) bakarsak da birilerinin ne yiyor, ne içiyor, ne giyiyoruz, hastalandığımızda hangi ilacı içiyoruz gibi bi takibi de demek bu. “josef k., tutuklusunuz!” demek gibi. istediğinizi yapmakta özgürsünüz ama bilgimiz olsun. hiç diilse siz yaptıktan sonra.

yarın kurumca sinemaya gidiyoruz. tek yapılması gereken şeyleri, çift yapmaktan daha kötüsü toplulukla yapmak! ünlem. .!