GECE

artık otuz sayılırım. yirmi dokuzdan sonra 1 daha sayılarak ulaşılan bi yaşın sahibiyim. ne mutlu türk’üm diyene bi durum bu. ondan memnun ol, hayat da sana kendini iyi hissettirsin. durup dururken güzellik yaptığı görülmemiş. ilk adımı sen atmak zorundasın. her neyse… otuz yaşımda sayılırım ve hala gitmek istediğim üniversiteler var, çok hızlı okuyup bitirmek, yenisine geçmek istediğim kitaplar var. uzak ülke tohumlarından üretmek istediğim sebze, meyve var. balona binip tepeden izlemek istediğim yerler var. sonra, daha önce yaşadığım, yıllardır tekrar gidemediğim bi sürü şehir… romanımı hala yazabilmiş diilim. daha duvardaki duvar kağıtlarını bile sökemedim. duvarlarım istediğim renk diil.

yapıcak o kadar çok işim var ki. kendimi bi bok yapmış sayamıyo olmam, otuza kadar sayarken canımı çok sıkıyo.

kurum içindeki şarkı yarışmasında jüriyim. yarın mı, öbür gün mü; bilemiyoruz. lüzumsuz ve rezalet tabii…

ido’nun canı sıkkın. hep mutsuz. bu kadar/o kadar mutsuz olunca, yaklaşmıyorum yanına. mutsuzluk bulaşıcıdır.

dün şak diye sarf ettiğim özlü söz, yüz sene kadar önce söylenmemiş olsaydı, benim olabilirdi. bu da güzel olurdu. ‘sinema mucizedir.’ geç kaldım…

kış geliyo sanırım. bugün soğukçaydık.

kedi alamam, kedi sevmiyorum. çocuk yapamam, tek başına yapılmıyo.