GÜDÜLEN!

televizyonda deniz baykal. chp’sini anlatıyo. oturduk dinliyoruz biz de. gaza geliniyo olması, insani varlığımın devam etmekte olduğunu göstermesi bakımından çok değerli.

ebeveynin yola çıkışından önceki son gece… yarın yalnızım. zor gelir mi ki? ne hissediceğim konusunda net öngörülerimin olmaması canımı sıkıyo.

izlenmesi gereken yeni filmler sundu fh. hafta sonunda umarım.

maalesef ivedilikle bi program yapıp bütün işlerimi organize etmeliyim. roman mı yazılıcak, falanca saatler arası; ders mi çalışıcam, falanca saatler arasının bitimini izleyen yirmi dakikadan sonra; kitap mı okunucak, saati belli olan uykuya dalış öncesindeki 25 dakika!

92’ydi sanırım yıl. adamın biri günlük programından söz ediyodu. akşam… “11 sularında yatarım, yarım saat kitap okurum, 11 buçukta da uyurum.” daha o gün anlamıştım, saatli yaşamın tehlikeli ve günün birinde başa gelicek bi mecburiyet olucağını. ve o gün, bunun dışında tutmak için kendimi, elimden geleni yapmaya gizlice söz vermiştim.

iş hayatı bozuyo bence karakterimi.

çalışmasam ya.