BUGÜN BU

evde tek başına!

üç kişilik iki ay bitti. sabah üzüldüm. hatta pez izin vermediği için otobüse kadar uğurlayamadım. daha da üzüldüm. yarı yola kadar geçirdim sonra, uygun bi zamanlama planıyla.

bur’da olmaları meselesine başka bi açıdan bakarsak, tamamen fark etmiş bulunuyorum ki benim evim var. başkasının evi benim evim diil.

babamın yola çıkmadan önceki son işi evdeki yeni bozuk paraları, eskilerinden ayırmak olmuş. ufak bir not bırakmış, yeni bozuklukları koyduğu kâsenin üstüne: “bunlar yeni”. 1 kilo kadar bozukluğum var. ve yarın sabah bi derdim: nasıl kalkıcam? hiç kalkmamak için, hiç yatmasam mı?

yeniden yalnızız.