88

sabah bi telefon. telefonda bi kadın sesi. ben senin ilkokul arkadaşınım, diyo. nerden diye sordum. şur’dan, dedi. or’dan hatırladığım tek isim var. o musun, dedim. oyum, dedi. yıllardır beni arıyomuş. çalıştığı bankanın kayıtlarında telefonuma rastlamış. ki o bankada hesabım yok. kendisi mel.

üçten beş sonuna kadar aynı sınıfta; aynı sınıfta bi tarafa aynı kümede karşılıklı oturduk. bi miktar da aşıktı sanıyorum bana.

öz geçen gün 7 adımdan söz ediyodu. dünya üzerinde herhangi birini, doğru atılıcak 7 adımla bulabilirmişsin. kumral ada mavi tuna’yı aramayı ikinci adımda bıraktığımı düşünürsek, ona ulaşamamış olmam doğal. ki atılıcak üçüncü adımda bulmaya çok yaklaşıcağımı gayet iyi bilirken, o adımı atmamış olmam da ayrı bi konu. geçmişle ilişkim, onu unutuyorum sananları, yükledikleri bu iftira yüzünden günaha sokucak kadar kuvvetli.

uzun uzun konuşuldu mel’le. çocukluk şehrine dönmüş o. şimdi de or’da çalışıyomuş. ve öğretmenim hayatta. güzel haber bu.

hafta sonunda n’apıcam?