SENİN TENİNDEN ÖNCE DUVARLARIN...

‘evinize gelip televizyonu kapatamam ya!’ dediğimde toplantının 4. grubuyla toplantının 5. saatindeydim.
yeterince kitap okunmuyomuş, televizyon zaman alıcıymış. insanların benim bildiğim 20 senedir; bilmediğim ama tahmin ettiğim televizyonun icadından bu yana yakındıkları şey, bu. ‘övülen kültürel etkinliklerden zaman çalan boktan icat televizyon!’ çaldırma kardeşim, istemiyosan! ama kıçın yemiyosa sözcüklerle uğraşmayı ki her kıçın harcı diildir sözcükler, televizyonu niye suçluyosun. ayrıca, televizyon izleme de gayet işe yarar bi hale dönüştürülebilir. ağır perdeler için tomarla para döktüğün salonunda istersen izleyebiliceğin tonlarca tematik kanal var. perdelerinin fiyatının onda biri fiyata üstelik. gerçekten katlanılmaz bi etkinlikse kitap ya da herhangi bi şey okumak, edin o tematik kanalları barındıran paketlerden, televizyon sana okuyamadığın o kitabı ve okuyamıycağın diğer kitapları hiç olmazsa anlatsın. ama senin derdin prime time dizileriyse, biz kitap okuyucuları çok üzgünüz senin adına. ayrıca üzgün olduğumuz da yalan. ne üzülücez!

eve dönüşümde aklımda gaypoint’in temasıyla uğraşmak vardı. yemek ve bi miktar uykunun ardından babamın binlerce kez tekrarlamış olma ihtimali çok yüksek ‘o ne beh!’ nidalarıyla ve sinirle uyandım. yaşlandıkça daha mı çok tekrar ediyoruz? dedemden bilirim bi cümle 7 kez bile tekrarlanabilir: ‘gayet mükemmel. gayet mükemmel. gayet mükemmel. gayet mükemmel. gayet mükemmel. gayet mükemmel. …’ yaşlanmaya yönelik korkularım fiziksel bozulma gerçeğiyle ilgili olmaktan çıkmaya başladı. daha kötüsü var. kafayı yemek!

gaypoint temasıyla ilgili çalışmam, ya olayı artık kıvırdığım için ya da talihli bi rastlantıyla olumlu sonuçlandı. artık bi duvarın üstünden, duvarın öte yanına bakan bi delikanlım var ekranda.

yarının pazar olmasındansa cumartesi olmasını tercih ederdim, cümlesiniyse okuyucu aptal olmadığı için kurmuyorum bile.

şu duvarı da yırttığım iyi oldu.