DURUM

göstergelerin hayatımızdaki karşı konulmaz gücü! kolayına mı kaçıyoruz, destek mi alıyoruz; emin diilim. taksim meydanı’na, camdan bi tüpün içine kitap okuyan bi adam koymuşlar. gerçek adam, gerçek kitap. “az okuyoruz, çok okuyalım!” gibi bi şey söyleyen, kitap okumaya yöneltici bi kampanyanın atraksiyonu. bulucusu, önünden geçerken gerinir durur artık. olası gerinmeleri kadar okuyo mudur, okumalı mıdır, okumuyosa eleştirilmeli midir gibi sorularım var.

fh’yle geçen gün... uyur durumdaydı kapısına dayandığımda.

dün ‘kbb rezaleti’ diye geçtiğim halin özgül tanımlamasını bugün yapabiliyoruz: nezle! nefretle anıcam aralık ayını. bitsin bi… ‘başıma gelmedik hastalığın kalmadığı, o melun zilhicce!...’ kameri ayların en hayırsızıdır zaten.

insanoğlu/kızı nasıl hala nezleyi yeryüzünden kaldıramadı, bilemiyorum. bilememem, pek umrumda diil; tıbbi bilgi yetersizliklerim nezle kadar diilse de kalıcı olucak ben kaldığım müddetçe; ama boktan püsürükten ve en çok da kendiliğinden peydahlanan dünyanın en kısa süreli hastalığının, dünyada çok uzun süredir hüküm sürüyo olması canımı sıkıyo.

şimdi peşinden öksürük gelir.

pazar da bu işte.

ve sula sula büyümüyo!

onunla kavga ettiğimizde aynada çok çirkinimdir. dünyadaki renklerin ışığı kaybolur. bütün kontrast ayarı bozulur görüntünün. bana kızdığında karnıma bi atom bombası düşer ve parçalanırım. parçalarım havaya uçar, allahın belası yerlere düşer. salgılarım değişir, sinir uçlarım acır. onun bana her kızışı dna’ma işler. -bi gün gelip de aktarabilirsem eğer- on kuşak sonramı bile kendisi fark etmeden etkiliycek huzursuzluklar icat ederim. gelecek neslimin karakterini yeniden yapar onunla her kavgamız. bütün ilişkilerim bozulur. dünyayı sevmem. işe yaramam. sigara sayım artar.
o bana kızar, bi kere bile olsun kızmama ihtimalini değerlendirmeyi seçmeyerek; ben her seferinde, bi sonraki sefer için bu ihtimali dilerim.

onunla kavga ettiğimizde ertesi gün tatil olsun isterim. hastalanırım.