RESMİYALAN

bugün işe, biraz gittim. bugün işe biraz gitmeyi dünden tasarladığım için, bugünle ilgili ilk yalan, dün söylenmiş oldu: 'yarın doktora gidicem.' daha sonra unutulmasın diye ev telefonunun sesi kısıldı, cep telefonu akşamdan kapatıldı, salak çocuklar çalıp - kaçıp uyandırmasınlar diye kapı zilinin kablolarından biri sokuk bulunduğu yuvasından çıkarıldı. 'kendimle çok özel bi toplatıda olucam, rahatsız edilmek istemiyorum.' uyarısı, tek kişilik bi gösteride olduğumuzdan yine kendime yapıldı. gece boyunca tüketilecek sıvının haddi hesabı olmayacağı tahmin edilerek çiş gelince tutulmasın, yapılsın; yatmadan önce yapmak üzere biriktirilmesin ki sabah 7'de çişe kalkılmasın, diye çişi hiç ertelememe kararı alındı.

sabahın mümkünse ilk ışıklarına kadar internete adanmaya hazırdım.
adandım da. uyandığımda günün öğleye doğrusu çoktan geçmişti.
ilk sigara, ikinci sigara, üçüncü-dördüncü sigaralar birlikte, bu sırada bi orta kahve, 'gidip bi uğrayayım bari.' kararı, karar vermek de iş yapmış olmaktır; bi sigara daha, tıraş olunması, ardından duş, ağır ağır giyinme, evden çıkarken sigarası, 'iş zaten üst sokakta; ne hızlı yürüycem!', işe varış, yöneticinin odasını ziyaret, 'çok hastayım, gene de bi uğrayayım, dedim.', 'izin verirseniz eve geçmek istiyorum. yarın sabaha bi kontrol randevum var, bunu da bildirmek istedim.', işten çıkış, işten çıkış sigarası, marketten alınıcaklar, eve varış.

mutlu muyum? evet. pişman mıyım? hayır.